मोनिका गजेंद्रगडकर यांच्या या कथासंग्रहातील बहुतेक कथानुभवांत वेगवेगळ्या स्तरांतील माणसांच्या जगण्यातील विकलता समोरी येते. कधी धर्मावरील आत्यंतिक ‘श्रद्धे’मुळे, कधी भौगोलिक अंतरांमुळे, कधी माणसाला माणूस न समजल्यामुळे, कधी कलावंतांच्या मनस्वीपणाच्या आंतरिक तीव्र पिळांमुळे... ही विकलता माणसांना- त्यांच्यातल्या नात्यांना, स्त्री-पुरुष संबंधांना- त्यांच्या पूर्ण आयुष्यालाच आर्त करून टाकते. कथानुभवांचे अंत:पदर सूचक, संयत आणि अकृत्रिम शैलीतून उलगडत जाताना संगीतातल्या आर्त स्वरांसारखे ते व्याकूळ करत राहतात. ही व्याकुळता हाच या कथांचा गाभा आणि त्यांचे सौंदर्यही.